Ο Πάρις Κουκουλόπουλος για το ΄81

Ο Οκτώβρης του ΄81 είχε για μένα χρώμα χακί καθώς υπηρετούσα τη στρατιωτική θητεία μου.

Στο 721 τάγμα μηχανικού στο Δρέπανο Κοζάνης, υπηρετούσαν μόνο ¨χαρακτηρισμένοι¨ και μουσουλμάνοι και οι συνθήκες ήταν πολύ σκληρές (διώξεις, στρατοδικεία κ.α.).

Θυμάμαι 42 ημέρες χωρίς έξοδο!

Οι δυσκολίες και η έντονη πολιτικοποίηση των περισσοτέρων, μας έκαναν πραγματικούς συντρόφους.

Οι ατέλειωτες πολιτικές συζητήσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη, όπως και τα ξενύχτια και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε.

Ακόμα και εκείνα τα παιδιά που δεν είχαν το ΠΑΣΟΚ ως πρώτη τους επιλογή, προτίμησαν να ψηφίσουν το κόμμα τους στις Ευρωεκλογές και το ΠΑΣΟΚ στις εθνικές.

Το αποτέλεσμα στο εκλογικό τμήμα Δρεπάνου έκανε πολλούς να τρίβουν τα μάτια τους.Ένα μήνα πριν τις εκλογές, στις 18 Σεπτέμβρη, ο Ανδρέας Παπανδρέου θα μιλούσε στην Κοζάνη.

Για μένα ήταν αδιανόητο να χάσω αυτή τη συγκέντρωση.

 Εξασφάλισα άδεια εξόδου και φορώντας τη στολή, υποχρεωτικά, επέλεξα ένα σκοτεινό σημείο, στην είσοδο μιας πολυκατοικίας για να τον ακούσω. 

Μια βδομάδα πριν τις εκλογές, έξη φίλοι, όλοι με στρατιωτικά χωρέσαμε στο οπελάκι του Χρήστου και ακολουθήσαμε το ποτάμι που κατέβαινε στη Θεσσαλονίκη. Ίσα που προλάβαμε να βγάλουμε τις στολές σ΄ ένα φιλικό σπίτι και χωθήκαμε ανάμεσα στο πλήθος που αγκάλιαζε από παντού την εξέδρα του Παπανδρέου. Κοντοκουρεμένοι και με κοκκινισμένα πρόσωπα, ξεχωρίζαμε σαν τη μύγα μες το γάλα, αλλά ποιος νοιαζόταν τότε για πιθανές συνέπειες;

Η φωνή του Ανδρέα μας οδηγούσε στο καλύτερο όνειρο μας και το ζήσαμε με την ψυχή μας…