Αναφορά στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8η Μαρτίου).

Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω την τιμή να μιλήσω για την Ημέρα της Γυναίκας, γιατί νομίζω ότι μόνον έτσι έχει νόημα η Ημέρα της Γυναίκας. Αν το Βήμα ανήκει μόνο στις γυναίκες την Ημέρα της Γυναίκας, νομίζω ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Εγώ, λοιπόν, θέλω να πω ότι η Ημέρα της Γυναίκας ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν στην ισότητα, την ισονομία και την ισοπολιτεία. Είναι ένα ζήτημα αρχής για όσους εμφορούνται απ’ αυτές τις αντιλήψεις.
Για μας στο ΠΑΣΟΚ τα ζητήματα της ισότητας γενικότερα και της γυναίκας ειδικότερα είναι ζητήματα αρχής, όπως ζήτημα αρχής και σταθερή, υπέρτατη αξία είναι και το ζήτημα της δικαιοσύνης, η αξία της δικαιοσύνης.
Για να είμαστε δίκαιοι, θέλω να πω σήμερα ότι το κόμμα που εκπροσωπώ από το Βήμα της Βουλής, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, από το ’74 που ιδρύθηκε μέχρι και σήμερα, έχει συμβάλει καθοριστικά, για να μην πω καταλυτικά, σ’ ό,τι έχει σχέση με την ισότητα της γυναίκας.
Ξεκινάω από τα εσωτερικά μας. Είμαστε το πρώτο κόμμα που εφαρμόσαμε την ποσόστωση. Κατηγορηθήκαμε και από το φεμινιστικό κίνημα, το γυναικείο κίνημα –όπως θέλετε ονομάστε το- και από πολλούς άντρες που έκαναν κριτική από θέση διανοούμενου ότι δεν γίνεται αυτό με διοικητικά μέτρα. Κι όμως, για μας που ζήσαμε όλη αυτή την επική πορεία του ΠΑΣΟΚ από την καθιέρωση της ποσόστωσης και μετά, άλλαξαν άρδην τα ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στα όργανα λήψης αποφάσεων που έχουν σχέση με την ενεργό τους παρουσία. Λειτούργησε, δηλαδή, αυτό το μέτρο.
Πολύ σημαντικότερο φυσικά απ’ αυτό που προανέφερα είναι το έργο του ΠΑΣΟΚ στον τομέα γενικότερα των δικαιωμάτων για όλους τους Έλληνες και φυσικά και για τις Ελληνίδες. Σ’ ό,τι έχει σχέση με δικαιώματα, με ισότητα, με κοινωνία δικαίου, το έργο του ΠΑΣΟΚ είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο.
Μάλιστα –μέρα που είναι- δεν θέλω να διχάσω, αλλά θέλω να θυμίσω ότι ξεκινώντας από το οικογενειακό δίκαιο και καταλήγοντας στο νόμο για την ιθαγένεια, τη συντριπτική πλειονότητα αυτών των νόμων δυστυχώς την ψήφισε μόνο το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά συνήθως πίστευε ότι κάνουμε λίγα και η Δεξιά αποχωρούσε, όταν δεν καταψήφιζε, και στη συνέχεια σιωπηρά συνέχιζε την εφαρμογή. Αυτή είναι η ιστορία της χώρας, για να είμαστε δίκαιοι μεταξύ μας. Νομίζω ότι στη Βουλή πρέπει να φύγουμε από γενικές και αόριστες συμφωνίες και να λέμε και μερικές αλήθειες.
Σήμερα, επειδή η ισότητα είναι πράξη, υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα και θέλω να καταθέσω τέσσερις συγκεκριμένες προτάσεις, να υπογραμμίσω τέσσερα συγκεκριμένα προβλήματα που έχουν οι γυναίκες πολύ περισσότερο από τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Ένα πρώτο ζήτημα είναι αυτό που έχει σχέση με την ανεργία. Στην Ελλάδα της ύφεσης η ανεργία κατακλύζει τα πάντα, είναι το υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό πρόβλημα, όμως τα ποσοστά στους νέους και στις γυναίκες είναι τρομακτικά. Είναι πολύ μεγαλύτερη η ανεργία στις γυναίκες. Άρα, απαιτείται κινητοποίηση πόρων και πολιτική ενεργοποίηση σ’ αυτόν το συγκεκριμένο τομέα.
Δεύτερον, υπάρχει τεράστιο ζήτημα με τη στήριξη της εργαζόμενης μητέρας. Το κοινωνικό κράτος που οικοδομήσαμε τα προηγούμενα χρόνια είναι κάτι σημαντικό, αν το συγκρίνει κανείς με τις ανύπαρκτες δομές πριν υπάρξουν οι κοινωνικές και προνοιακές δομές, κυρία Υπουργέ, πλην όμως δεν είναι καθόλου αρκετό για να στηρίξει σήμερα την εργαζόμενη μητέρα. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, νομίζω ότι πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό. Άρα, πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη μέριμνα και προτεραιότητα σ’ αυτόν τον τομέα.
Τρίτον, το ζήτημα της βίας σε βάρος των γυναικών μάς οδηγεί σε πρωτοβουλίες που έχουν υπάρξει και πρέπει να πολλαπλασιαστούν. Η βία κατά των γυναικών καλά κρατεί. Και αναφέρομαι για τη βία μέσα στο σπίτι για να πάω μέχρι την ακραία μορφή βίας που είναι το trafficking. Θα πω ό,τι λένε όλα τα επίσημα στοιχεία των παγκόσμιων οργανισμών: Είναι η δεύτερη κερδοφόρα επιχείρηση μετά την εμπορία όπλων. Το εμπόριο κυριολεκτικά των γυναικών είναι η δεύτερη σε μέγεθος οικονομική δραστηριότητα μετά το εμπόριο όπλων!
Άρα, δεν μπορούμε να μένουμε σε διαπιστώσεις. Πρέπει να δούμε τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε για να ορθώσουμε ανάστημα απέναντι σε αυτό το όνειδος για μια σύγχρονη κοινωνία.
Και τέταρτον, θα πρέπει να προχωρήσουμε θαρρετά σε ό,τι ενισχύει τη συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στο επιχειρείν, στην κοινωνία παντού, στη δομή της παραγωγής, στις επιχειρήσεις, παντού. Υπάρχουν εμπόδια που πρέπει να γκρεμίσουμε και υπάρχουν δρόμοι που μπορούμε και πρέπει να ανοίξουμε.
Ολοκληρώνω, κυρία Πρόεδρε -γιατί δεν θέλω να καταχραστώ τον χρόνο- με μία βασική διαπίστωση που θέλω να την πω και έχει σχέση με την κρίση που βιώνουμε εδώ και χρόνια, είτε τοποθετούμε την κρίση πριν είτε μετά το Μνημόνιο, γιατί σε αυτό υπάρχει μία θεμελιώδης διαφωνία. Ας μην μείνω όμως σε αυτό.
Παρά την κρίση την οποία βιώνουμε όλοι οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια, αν κάνουμε ήρεμα και ψύχραιμα όλοι μας μία μικρή στάση στο χρόνο και κοιτάξουμε σαράντα χρόνια πίσω, το ’74, και αποτυπώσουμε τη θέση της γυναίκας το ’74 και της γυναίκας σήμερα, θα δούμε ότι ζούμε σε τελείως άλλη χώρα. Οι κατακτήσεις της γυναίκας σ’ αυτή την περίοδο των σαράντα ετών είναι τρομακτικές. Για μια τόσο μικρή περίοδο είναι πάρα πολλές.
Αυτό μας χαρακτηρίζει γενικότερα ως χώρα και το πρόβλημα της ενσωμάτωσης τρομακτικά μεγάλου μεγέθους αλλαγών και ποιοτικά και ποσοτικά, είναι μια από τις αιτίες της κρίσης. Δηλαδή, δεν μπορέσαμε να συμβιώσουμε εύκολα με όλες τις κατακτήσεις που κάναμε από το ’74 και μετά. Δεν καλύπταμε από το ’74 και μετά μόνο το τεράστιο κενό που έκανε η χούντα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα αλλά πολύ μεγαλύτερο. Γι’ αυτό και λέμε ότι η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι, με διαφορά και απόσταση, η καλύτερη περίοδος ευημερίας και λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών στην πατρίδα μας στα νεότερα χρόνια.
Έτσι, λοιπόν, ένα από όλα τα ζητήματα που δεν ενσωματώσαμε καλά, το βλέπει κανείς στην κρίση αφενός της οικογένειας και αφετέρου στην κρίση που υπάρχει στη σχέση των δύο φύλων σήμερα, αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι. Δεν μπορέσαμε ακόμα να βρούμε την ισορροπία όσον αφορά στη γυναίκα η οποία έχει την ίδια απαίτηση και το ίδιο δικαίωμα  για δουλειά -και έτσι πρέπει να είναι σε μία κανονική χώρα, σε μία δημοκρατική πολιτεία- ίδιο δικαίωμα και απαίτηση για συμμετοχή παντού, και την ίδια ώρα πώς  ακριβώς αυτό μετουσιώνεται σε μία αρμονική σχέση μέσα και έξω από το σπίτι.
Δεν είμαστε ο λαός του παρελθόντος με τις μητέρες μας και τις γιαγιάδες μας. Απωλέσαμε, από ό,τι φαίνεται, έναν ιστορικό ρόλο που ασκούσε η γυναίκα και πρέπει να τον ξαναβρούμε. Όχι βέβαια να ξαναστείλουμε τη γυναίκα στο σπίτι. Η παραδοσιακή νοικοκυρά, για την οποία πολλές φορές μιλούσαμε υποτιμητικά, κρατούσε την οικονομία του σπιτιού κατά κυριολεξία, κατά την ακραία κυριολεκτική έννοια του όρου.
Το ότι χάσαμε την έννοια της οικονομίας τα προηγούμενα χρόνια –όχι των οικονομικών, αλλά της οικονομίας σε όλες τις ενέργειές μας- είναι μια θεμελιώδης αιτία της κρίσης. Οι γυναίκες, λοιπόν, πρέπει να πρωταγωνιστήσουν τώρα που είναι έξω από το σπίτι και όχι να ξαναγυρίσουν στο σπίτι. Μπορούν και πρέπει να το κάνουν, γιατί ξέρουν καλύτερα από εμάς τους άντρες πώς ακριβώς μπορεί μια συντεταγμένη πολιτεία να έχει τη λογική της οικονομίας σε ό,τι τη διακρίνει και ό,τι τη χαρακτηρίζει.
Ευχαριστώ.